dinsdag 7 juli 2020

Long time Ago!



Al zo lang geleden!!!


Poeh, poeh..... (februari 2010) 

Potverdorie, getverdemme, merde...Al vloekend zie ik dat Roxy luizen heeft. Veel trekken ze zich niet aan van mijn frans-nederlandse getier. Op school werden we al getipt: 'Des poux (lees poeh) sont signalées. Betekent zoveel als er zijn luizen geconstateerd. Als ik 's avonds met mijn moeder bel en het luizenverhaal vertel vraagt ze me bezorgd of "ze wat van dat spul moet kopen, want dat hebben ze hier". Stiekem moet ik lachen want heel vaak wordt er gedacht dat Frankrijk- Nederland een wereld van verschil is. Maar het verschil zit hem niet in dit soort zaken want ook hier hebben we luizen en dus een apotheek met een keur aan verschillende luizenshampoos.

Het verschil zit hem vaak in de aard van het beestje (nee niet dat beestje), het verschil tussen dé Nederlander en dé Fransman. Ik merk toch vaak dat daar waar de Nederlander sneller een kort lontje heeft, de Fransman beleefder is én blijft. Een tijdje geleden stond ik op de ladder te klussen en luisterde ik naar radio 'Narbonne'. Daar hoorde ik een baby, die in bad aan het spelen was, kirren en met papa 'praten. Plots gaat de telefoon, gevolgd door een doodse stilte. Daarna lacht de baby weer en feliciteert de voice- over de vader; "Bravo, u heeft uw kleine kind niet alleen gelaten voor het beantwoorden van een rinkelende telefoon."
De Nederlandse versie was zoals ik me herinner veel schokkender. De moeder verlaat de badkamer wel en de doodse stilte die volgt is écht!
De keuzes die gemaakt worden, door in dit geval de medewerkers van de Sire campagnes, worden mijns inziens ingegeven door de verschillende culturen. 
De Nederlander is directer, ook wat minder beleefd en daarmee soms voor mijn gevoel wat kort door de bocht. (wat ik ook wel weer ontzettend waardeer in 'die Nederlander')
De fransman is veel minder direct, daarmee wat beleefder maar ook natuurlijk voor mijn gevoel wat afstandelijker en saaier.

Hopelijk pikken Coco en Roxy van beide culturen het beste mee en worden ze echte wereldburgers.

En natuurlijk ben ik dus met de luizenbehandeling verkeerd begonnen, al vloekend en echt op "hollandse wijze'. Dat hadden ze natuurlijk niet begrepen die Franse luizen.

Welnu: 

Beste luizen, 

Het was me een waar genoegen dat jullie onze dochter hebben bezocht. We zijn de eerste paar jaar echter druk bezig en kunnen niet voldoende tijd vrijmaken om u nogmaals zo'n aangenaam verblijf aan te bieden. Wel kunnen wij u, mocht u hierin geïnteresseerd zijn, enkele andere adressen aanbevelen.

Mes sincères salutations,  (poeh, poux, dat is eruit)

Micky

donderdag 14 mei 2020

Hoe het allemaal begon...










7 weken ‘opgesloten’in ons huis. Makkie hoor ik jullie al zeggen met zo’n huis, tuin en zwembad. Ok, ok 't is waar er zijn ergere plekken om in lockdown te zitten. En toch.. ken je dat… het gevoel dat je niet mag…Horreur zouden de Fransen zeggen. opstandig word ik ervan.
Afgelopen maandag was het eindelijk zover, de 1e stap naar ‘corona- liberation day’.  
We mochten weer iets verder dan 1 km rond het huis, de vogelvlucht omtrek is opgerekt tot 100 km 
yes!

We zijn die dag meteen even op de motor gestapt voor een mooi ritje, geweldig even weg met zijn tweetjes. Du pain, du vin et du vin inde motortas, want de restaurants zijn nog gesloten
Al rijdend kwamen we heel toevallig langs hét pand dat ons heeft doen besluiten om te emigreren. We hebben dit pand, dat nogal in de middle of nowhere lag (een van de hoofdredenen om van aankoop af te zien) nooit meer teruggevonden.. zoo leuk om dit nu per toeval weer ‘te vinden’.
Stiekem zijn we even gaan kijken en nam ik wat foto’s om jullie mee te laten genieten van dit toch wel prachtige ( mega) gebouw, een oud sanatorium. Een andere reden dat we het niet hebben gekocht was dat de gemeente als eis stelde dat het pand binnen een jaar volledig gerestaureerd moest worden. Dit wilden we niet, we wilden dit ‘petit à petit’ doen..




Het pand is nog steeds niet  verkocht.  Overal graffiti nu, het oude sanantoriumzwembad is volledig vernield.. Maar toch tussen alle rommel en vergane glorie,  zie ik in ieder geval nog steeds heel veel moois!
Dit pand was dus de trigger.. Op onze nieuwe site komt een nieuwe rubriek, de ‘over ons’ rubriek  te staan , met ons eigen emigreerverhaal en het verhaal van dit gebouw.. Hierbij alvast even een voorproefje op de site .. voor diegene die ons nog niet kent!













Over ons

Ook in Nederland hadden we het heerlijk

In 2007 zijn we vertrokken uit Nederland. Micky was manager in de kinderopvang en Roger had in Nederland een eigen bedrijf waar hij brocante en design meubels een tweede leven gaf. Onze  meisjes, Coco en Roxy waren toen 6 en 4 jaar oud.

Naast hard werken houden we vooral ook heel erg van lekker eten, verbouwen en inrichten van ons huis. Altijd op zoek naar dat ene detail, dat ene stoeltje, de perfecte kleur dat wat een ruimte mooi maakt. Micky  houdt van koken, Roger houdt van klussen, allebei houden we van mensen.
Tel daarbij op dat we altijd in zijn voor nieuwe avonturen, dat we het graag mensen naar de zin maken  en dat we enorm genieten van reizen, andere culturen en het zonnetje. Eigenlijk… logisch toch.. dat we geëmigreerd zijn. 

Een coole foto

Maar …het was eigenlijk nooit onze intentie om te verhuizen, het was meer iets dat toevallig op ons pad kwam.  We zagen een prachtige foto van een pand in Zuid–Frankrijk. De week daarna zijn we meteen gaan kijken. Helaas was het prachtige pand in het echt niet zo ideaal. We waren echt teleurgesteld en kwamen er daardoor achter dat we door wilden gaan met ons plannetje, de droom kon niet meer terug in de doos.
We wisten ook wat we zelf leuk vonden op vakantie;  gezellige mensen om ons heen maar geen massatoerisme. Een mooie plek met eigenheid en karakter. Een heerlijk luxe kamer of appartement met  een mooie badkamer en een fijne douche, lekker eten, goede wijn en vriendjes voor de kids. Verwend worden, luxe, heel graag, maar hoeft ook weer niet té.. In ieder geval genoeg ruimte om samen met anderen te zijn of om apart even rustig te lezen of dagdromen. Dit wilden we ook voor onze gasten!
Daarnaast zochten we zon, veel zon, mediterrane zon, geen grijze luchten meer! En we zochten een huis midden in een dorp en niet afgelegen want dat vonden we niet oké voor onze meiden. Voor onszelf wilden we toch de stad met al zijn fijne voordelen niet helemaal loslaten, die moest dus dichtbij liggen.
Toen we dat allemaal wisten werd daarna iedere vrije minuut gestopt in de zoektocht naar ‘het perfecte pand’ in de perfecte omgeving. Een groot statig pand dat we naar onze eigen zin konden opknappen, in een dorpje, met een groot buiten en dichtbij de zee. De perfect spot voor ons én voor onze gasten. Na 1,5 jaar zoeken vonden we ons domaine.
Binnen de muren van het huis meer dan 1000 m2, buiten de muren een ruime hectare, lekker groot voor alles wat we wilden.  Genoeg ruimte om zelf heerlijk te wonen en om de gastenkamers en appartementen te bouwen. Een eclectische inrichting, een mix van oud en nieuw, design en brocante, bijna altijd uitbundig en soms een beetje gek.  Zonder het comfort voor de gasten uit het oog te verliezen hebben we Domaine des Agnelles beetje bij beetje vorm gegeven. In 2018 hebben we zelfs ons laatste ‘pareltje’ opgeleverd. De aangrenzende wijncave, heet nu Loft – Powered by Lieu- .  We hebben de cave verbouwd tot XL vakantiehuis voor 12p. Het is een privé vakantiehuis dus de gasten van de Loft komen niet op het domaine.

Wonen op onze vakantieplek

Afgelopen zomer tijdens het kindermenu zag je bij een kindje van een van onze gasten het kwartje vallen en zei ze met een heel verbaasde uitdrukking op haar gezicht tegen ons:  ”Maar jullie wónen gewoon op vakantie!”

En zo is het! We hebben het heerlijk hier. In 1997 vertrokken met toen kleine meisjes van 4 en 6 jaar. Nu zijn de meisjes meiden geworden en zijn ze al bijna uitgevlogen!

Maar wij, wij blijven nog even en genieten van het mooie weer, de prachtige omgeving en niet te vergeten ons heerlijke werk met al die fijne gasten!

We hopen jullie bij ons te mogen ontvangen, bienvenue!
    


donderdag 2 april 2020

Throwback thursday , de opknapbeurt van de voor- en achtergevel-









Daar zijn we weer...Throwback thursday, de voor en na foto's van iedere keer een ander stukje van ons huis, de tuin.. iedere keer een andere binnenkijker :-)!
Vandaag laat ik  jullie wat fotootjes zien van de voor- en achtergevel van ons domaine.

De bovenste foto is het eindresultaat van het opknappen van de achtergevel.... We werden destijds verliefd op de oude charme en authentieke details van het huis, de grote tuin en de ligging; heerlijk zuidelijk dichtbij zee! Wat we iets minder vonden was het huis aan de buitenkant... zoooo grauw en saai.. Daar hebben we dus snel een kleurtje tegenaan gegooid.. Alle luiken (36 st!!) zijn stuk voor stuk gerestaureerd en geverfd, maanden werk dag in, dag uit! De luiken werden hemelsblauw en de kaders hebben we mooi taupe geverfd. With a little help from our friends💗









De voorkant van het huis was een jaartje later aan de beurt.. Ook een beetje saai vonden wij de bruine luiken ( 34 stuks :-) en grijze kaders... Het werden paarse kaders, met olijfgroene luiken afgetopt met een zuurstokroze voordeur..De kleuren van ons logo Ik word altijd zo blij van roze!!






donderdag 19 maart 2020

Throwback thursday - if life was a fairytale-

Een week geleden hebben we de voor en na foto’s van  kamer Olive geplaatst.


Een week waarin veel gebeurd is! Wie had dit gedacht? Vorige week, zeiden we nog tegen elkaar  ‘och het zal wel meevallen,  we komen er wel bovenop; in Italië daar is het pas erg.
Een week later zitten we hier met instructies van Macron, thuis in lockdown, geen school voor de meisjes en mogen we alleen nog maar de deur uit voor een bezoek aan de supermarkt. Geen vrienden, geen terrasje, ‘restez chez vous’ is de uitspraak, ‘het land is in ‘sanitaire’oorlog.

donderdag 12 maart 2020

Throwback thursday - Kamer Olive-


Throwback Thursday

Ik weet niet hoe het met jullie zit maar ik smul er altijd van…de voor en na foto’s en filmpjes. In mijn luie stoel voor de tv of met het tijdschrift in de hand genieten van :

·         Het lelijke eendje voor de metmorfose en de ( meestal) prachtige zwaan  erna
·         De shoot voor de afvalkliniek en de succesfoto erna
·         De smalle lipjes voor de fillers en de (te) volle mond erna
·         het afzichtelijke behang voor de renovatie en de strak gestucte muur erna
·         de opstart van een B&B bij ‘ik vertrek’ en opvolgserie van 10 jaar later


Ik smul ervan omdat ik dan even kan binnen kijken in het leven en het huis van iemand anders, ongegeneerd commentaar kan leveren vanuit die luie stoel (ja ja de beste stuurlui staan aan wal) kan gniffelen hoe iets faliekant kan mislukken (niets ernstig dan wel) en mee kan genieten van andermans successen.

Gasten vragen ons:  ‘hebben jullie nog wat moeten opknappen aan het huis of was het zoals het er nu is ’,  ‘hoe zag het huis eruit toen jullie er kwamen wonen? ‘ of ‘mogen we wat foto’s bekijken van de verbouwing?’

Wij zijn al jaren van plan een fotoboek te maken met ‘voor en na’ foto’s . Maar ieder jaar worden we weer ingehaald door de realiteit. Druk, druk , druk, druk…ook in de winter met klussen en andere belangrijke dingen  om dit goed op te pakken.


Daarom heb ik het volgende bedacht! Het lijkt me een goed idee, onder het mom van  throwback Thursday,  om (bijna) iedere donderdag een voor en na te posten van een kamer, de hal, de loft, een appartementje, de tuin, de zwembaden..misschien zelfs hier en daar een fotootje van onszelf.
Zo kan iedere nieuwsgierige ‘binnenkijker’ even bij ons spieken; kijken hoe het was en (hopelijk) genieten van hoe het nu is.


Lijkt me leuk om te doen. lijkt me voor jullie leuk om te zien en ik hoef me niet meer schuldig te voelen over ‘de klus die maar niet afkomt’, ik hoef geen fotoboek meer in elkaar te knutselen; ik kan gewoon iedereen doorverwijzen naar de blog/ wonen op vakantie/ throwback Thursday!

Goed Plan???

Kamer Olive 


Ja.. je moet ergens starten..Bijna  'alles' moest gedaan worden, elektriciteit en rioleringen aanleggen, buiten was er alleen maar onkruid en bomen, ramen waren rot en op veel plekken onbruikbaar.. 

De eerste kamer die we aanpakten om zo snel mogelijk te kunnen verhuren was kamer Olive.
Wat was er bruikbaar?? In het hele huis zijn de prachtige vloeren en schouwen intact gebleven. Daar waren we ook zoo blij mee! (check done)
In kamer Olive was geen elektriciteit en geen water. Dat was dus plan A. Daarna hebben we  in de muur een opening gemaakt om zo uit te komen in de aangrenzende ruimte waar we de badkamer hebben gemaakt.

De kamer had potentieel met mooie geornamenteerde plafonds, die op verschillende punten waren weggeslagen. (je kunt het nog net zien op de  foto) de plafonds hebben we (lees Roger) allemaal handmatig gerestaureerd. Ik was meer van het simpele gaten vullen en schuren. Maar hé ieder zijn ding toch? 
Aan de voorkant van het huis zijn overal nieuwe kozijnen geplaatst in de sfeer van het huis. Aan de achterkant, de tuinkant hebben  we de bestaande oude kozijnen kunnen behouden.

Ik kan het stof nog proeven.. Tot volgende week donderdag!

De doorgang naar de badkamer in wording
happy :-)
plaatsen van nieuwe ramen
ieder gaatje wordt gevuld en geschuurd en gevuld en geschuurd en......




zo is 'ie nu
klaar!





vrijdag 28 februari 2020

Gesneden koek



Een paar keer per jaar krijg ik de vraag: “wanneer maak je je eigen kookboek? “ of de opmerking: “dat zou leuk zijn een kookboek met al je lekkerste table d’hôte gerechten’.
Ik murmel dan altijd maar een beetje: “ja, ja leuk idee” of “ja, dat moet ik misschien maar eens doen”.
Maar eigenlijk wil ik antwoorden: “Nee hoor, dat ga ik écht niet doen!”


Waarom eigenlijk niet vraag je je misschien af?

  • ·         Ik vind koken leuker dan kookboeken maken
  • ·         La flemme; betekent volgens Roxy zo veel als beeuhh geen zin in..
  • ·         Omdat er al zo veel kookboeken zijn (en ik kan het weten mijn hele keukenkast staat er vol van)
  • ·         Gewoon; omdat anderen hier waarschijnlijk veel beter in zijn dan ik
  • ·         Omdat ik geen zin heb om ‘alle secrets ’ prijs te geven
  • ·         Omdat ik er een geen tijd voor heb (dit is natuurlijk altijd een kwestie van prioritering dat weet ik ook wel)


Maar zoals nu, op deze manier vind ik het wél leuk, af en toe een receptje in mijn blog, een receptje met een verhaal..
Wie al vaker bij ons op vakantie is geweest weet denk ik waarmee ik zal beginnen. Ik wissel heel vaak met menu’s, probeer ieder jaar weer nieuwe dingen uit zodat ik in het voorjaar kan beginnen met een aantal nieuwe voor- , hoofd- en nagerechten.

Er zijn van die gerechten die ik 13  jaar (! Jaaa zo lang zijn we al hier!!) geleden maakte en die ik nu echt niet meer zou willen neerzetten; niet omdat ze niet lekker waren maar omdat ook de manier van koken en eten presenteren veranderen en met de tijd mee gaan.

Er zijn van die gerechten die ik 13 jaar geleden maakte, die ik eigenlijk een paar jaar ‘vergeten’ was en die nu weer in volle glorie op de tafel  staan.


Er zijn ook van die gerechten die ik al 13 jaar geleden maakte en die nog nooit van de kaart zijn geweest. Eh hier jok ik, want volgens mij is er  maar 1 gerecht dat al die jaren heeft overleefd en daarom ook deze keuze…

De merenguetaart/ pavlovataart, schuimtaart, ‘noem het zoals je wilt taart’
Het is geen recept van mij,  dat weet ik ook wel,   maar het is wel een recept dat hoort bij mij!  








Waarom eigenlijk?
  • ·         Het is zo gemakkelijk, mislukt nooit (bij mij ieder geval niet maar daar verschillen de meningen over), gesneden koek
  • ·         Kleine moeite, groot plezier
  • ·         De taart is zoooo mooi, het is dan ook het enige gerecht waar ik al vaak een applaus J voor heb gekregen ( sta je te zwoegen op een ingewikkeld hoofdgerecht, loopt he nagerecht met de credits weg)
  • ·         Met twee vingers in de neus kan ik het ondertussen maken, da’s soms wel zo gemakkelijk, hoef je niet meer na te denken
  • ·         Onze zaterdagen zijn zo druk dat ik dit nagerecht in de zomer bijna iedere zaterdag op tafel zet want dit kan ik mooi op vrijdag voorbereiden ( R check done)
  • ·         Sentiment voor mij en mijn gasten, het is vaak een verzoeknummer (jaja  eten is emotie)
  • ·         Nog meer sentiment, mijn kinderen wilden deze taart altijd op hun kinderfeestjes


Dus als je een mooi dessert wilt, niet van ingewikkelde receptuur houdt, misschien niet echt een keukenprins(es) bent en je op de dag zelf liever met de gasten bezig houdt dan met koken.  Ik zou niet aarzelen…

Mijn merenguetaart


Ingrediënten voor een taart voor 6 – 8 p.

·         * 6 eieren
·         * 300 gr. suiker
·         * Vanille- ijs ( super lekker als het zelf gemaakt is natuurlijk anders gewoon…)
·         * Slagroom (superlekker als deze zelf geklopt is natuurlijk anders gewoon…)
·         * Mooi fruit om te decoreren; aardbei altijd goed of vijgen ook mooi, abrikoos, druiven…. Ga    niet te klein want dat zakt weg in de slagroom, maak grootste gebaren J
·         * Poedersuiker
·        *  Muntblaadjes of blad van de Oostindische kers voor de groene touch
·         * Eetbare bloemen; als je deze hebt dan is dit natuurlijk wel de kers (bloem) op de taart       (denk aan viooltje, goudsbloem, Oostindische kers, komkommerkruid, begonia)

En dan

  • ·         Verwarm de oven voor op 110 gr.  (hete lucht)
  • ·         Splits de eieren (van het eigeel kun je heel goed moulleux au chocolat maken, iets voor een volgende keer misschien, hier heb ik de ultieme ‘kan niet mislukken tip’)
  • ·         Klop het eiwit samen  met de suiker in zo’n 7/ 8 minuten stijf (zorg dat de kom goed schoon/ vetvrij is en zorg dat er geen spatje eigeel in het eiwit terecht komt)
  • ·         Het eiwit is stijf als je de kom op de kop kunt houden en het er niet uitvalt
  • ·         Maak twee ronde schijven op een bakplaat/ rooster met bakpapier eronder van zo’n 25 cm doorsnee, 2/3 cm dik
  • ·         Zet de bakplaten 2 uur in de oven
  • ·         Voila, klaar… de merengue is, als het goed is,  nog lekker chewy vanbinnen en niet heel droog
  • ·         Maak op het laatste moment het dessert af; vul de merengueschijf met vanille-ijs, leg daarbovenop de tweede schijf. Werk af met slagroom, fruit, blaadjes, bloempjes etc..

·         Wat poedersuiker en serveren maar!

·         PS … een  leuke kindervariant (niet zo gezond maar dat was het toch al niet) is als je in plaats van het fruit de taart afwerkt met spekjes en/ of smarties.. succes gegarandeerd!

You see, it’s simple…Bon app!










donderdag 6 februari 2020

Not for pussy's




Het zal nu zo’n 23 jaar geleden zijn dat ik een half jaar op sabbatical ging, gewoon om te reizen, om op avontuur te gaan. Samen met mijn lieve vriendin Alexandra hebben we Afrika,  Australie , Fiji eilanden, Verenigde staten en Mexico bezocht. Met een rugzak , volgepropt met 5 onderbroeken, 2 handdoeken, 2 paar sokken, broek, wandelschoenen, een leuk rokje (jaaa dat ook natuurlijk), de Lonely Planet, slippers, een pinpas (want de rest kun je kopen),  ons paspoort, heel  veel goede zin en geen mobiele telefoon (want die hadden we nog niet) stapten we in het vliegtuig.  Best stoer zo samen op reis vonden wij, chicks on a mission!



Afbeeldingsresultaat voor vic falls bungee jumping
- picture this, mijn ultieme droom- 
Mijn grens gevonden
Meestal stoer,  maar hé  ook wij zijn maar gewone vrouwen! Sanne was toen bang om te vliegen, gelukkig zat ik naast haar om moed in te spreken als het vliegtuig wel erg hard rammelde of als de stewardessen een beetje zorgelijk keken, een echte graadmeter volgens Sanne. (die stewardessen houd ik nog steeds nauwlettend in de gaten)  Ik niet,  ik had  geen last van hoogtes, was niet zo bang en wilde eigenlijk alles wel proberen.
Een maandje later kwamen we aan bij de Victoria Falls in Livingstone in op de grens van Zambia en Zimbabwe. Een waterval van bijna 2 kilometer breed en 100 meter hoog , picture that, zooo mooi!  Ik las overigens laatst dat de watervallen dreigen op te drogen door de klimaatverandering, hoe erg! 
Op de camping, voor de tent  gezeten tussen de kleine en heel brutale aapjes hoorden we ’s avonds van andere backpackers dat hier de hoogste bungeejump van Afrika was. Ok dan, dat stond op de to do lijst voor morgen!
’s Morgens met de jogging aan en het t shirt strak in broek, want je hangt wel op je kop natuurlijk, stond ik in de rij om te jumpen. 
En .. je raadt het al , juist ja koudwatervrees; ik voelde met toch niet zo in mijn element die dag en besloot de dag daarna terug te komen… en erna terug te komen.. en de dag erna … en…
WTF!! Ik durfde écht niet! Klam zweet, benauwdheidsverschijnselen…

In het vliegtuig, OMG
Waar ik toen, vóór mijn verhaal van de Vic falls, nergens last van had, ben ik nu (tot groot plezier van Coco en Roxy die dit wel hilarisch vinden) als de dood voor alles wat met vliegtuigen te maken heeft, hoge bruggen en autoritjes/ wandeltochten langs steile afgronden.

Maar het kan nog erger; ik ben er niet trots op maar ik startte het parcours in het  klimpark in Carcassonne en moest ik al huilend afhaken bij de tweede boom, ik was nog niet op het niveau van de kleuter die voor mij klom!  Ik ben toen maar een rondje gaan hardlopen daar ben ik wel goed in!
Tot zover deze stoere chick van vroeger..

Passarelle de Mazamet, for pussy’s or not?
Tot mijn oog viel op Passerelle de Mazamet. Een prachtige nieuwe loopbrug bij Mazamet niet heel ver bij ons vandaan.  Maar… alleen de aanblik van die hoogte op de foto’s  was al erg spannend.
Afgelopen zondag hebben we de sprong gewaagd en stapten we op de motor, met de picknick in de motortas; hup op weg naar Mazamet.
did it!
Een geweldig mooie route erna toe, heuvels, kleine bergen (niet van die enge), mooie watervallen. Ik ben altijd enorm verrast door het prachtige achterland!
Net voordat je Mazamet inrijdt kun je parkeren onder aan de berg.  Een kwartiertje de berg op, met een stijging van 19 % !! (not for pussy’s) . In de zomer duurt de wandeling denk ik wel iets langer.
Een maal boven is er een spectaculair uitzicht over de brug en over Mazamet.
Tja.. en dan .. Eigenlijk was het simpel. Ik ben er gewoon opgelopen, gedachten op nul en flink doorstappen.  Een vreemde gewaarwording want je loopt eigenlijk in het niets met zo’n 70 meter onder je… niets. De brug slingert, deint wel een beetje maar daar moet je dan maar niet te veel over nadenken.  Maar het ging prima!
 Dus… de moraal van het verhaal, als ík het durf, durft misschien iedereen het wel!! En als je het niet durft dan heb je een prachtige tour gemaakt en toch de brug van dichtbij gezien!







Passerelle de Mazamet:

La passerelle de Mazamet  is uniek in Occitanië en is een 140 meter lang luchtpad dat de Arnette kloof kruist op 70 meter hoogte. Eenmaal boven aan de brug aangekomen steek je voetgangersbrug over om de klim naar Hautpoul te maken
uitzicht vanuit hautpoul
De geschiedenis van Mazamet begint niet op de locatie van het Mazamet , maar op de locatie van Hautpoul. Deze plaats werd in het jaar 413 door de Visigoten gesticht en groeide al snel uit tot een van de belangrijkste plaatsen in de omgeving. Hautpoul was een versterkt dorp, dat zwaar te lijden had onder de gevolgen van de kruistocht tegen de katharen. Later raakte het plaatsje ook zwaar beschadigd tijdens de Godsdienstoorlogen
. De straten van Hautpoul ademen ook nu nog  de sfeer van de Katharen.

         

  •       Voetgangersbrug te voet gratis toegankelijk, het hele jaar door
  • ·         Gratis parkeren
  • ·         Zorg voor wandelschoenen en een  flesje water



Long time Ago!

Al zo lang geleden!!! Poeh, poeh..... (februari 2010)  Potverdorie, getverdemme, merde...Al vloekend zie ik dat Roxy luizen heeft....