donderdag 14 mei 2020

Hoe het allemaal begon...










7 weken ‘opgesloten’in ons huis. Makkie hoor ik jullie al zeggen met zo’n huis, tuin en zwembad. Ok, ok 't is waar er zijn ergere plekken om in lockdown te zitten. En toch.. ken je dat… het gevoel dat je niet mag…Horreur zouden de Fransen zeggen. opstandig word ik ervan.
Afgelopen maandag was het eindelijk zover, de 1e stap naar ‘corona- liberation day’.  
We mochten weer iets verder dan 1 km rond het huis, de vogelvlucht omtrek is opgerekt tot 100 km 
yes!

We zijn die dag meteen even op de motor gestapt voor een mooi ritje, geweldig even weg met zijn tweetjes. Du pain, du vin et du vin inde motortas, want de restaurants zijn nog gesloten
Al rijdend kwamen we heel toevallig langs hét pand dat ons heeft doen besluiten om te emigreren. We hebben dit pand, dat nogal in de middle of nowhere lag (een van de hoofdredenen om van aankoop af te zien) nooit meer teruggevonden.. zoo leuk om dit nu per toeval weer ‘te vinden’.
Stiekem zijn we even gaan kijken en nam ik wat foto’s om jullie mee te laten genieten van dit toch wel prachtige ( mega) gebouw, een oud sanatorium. Een andere reden dat we het niet hebben gekocht was dat de gemeente als eis stelde dat het pand binnen een jaar volledig gerestaureerd moest worden. Dit wilden we niet, we wilden dit ‘petit à petit’ doen..




Het pand is nog steeds niet  verkocht.  Overal graffiti nu, het oude sanantoriumzwembad is volledig vernield.. Maar toch tussen alle rommel en vergane glorie,  zie ik in ieder geval nog steeds heel veel moois!
Dit pand was dus de trigger.. Op onze nieuwe site komt een nieuwe rubriek, de ‘over ons’ rubriek  te staan , met ons eigen emigreerverhaal en het verhaal van dit gebouw.. Hierbij alvast even een voorproefje op de site .. voor diegene die ons nog niet kent!













Over ons

Ook in Nederland hadden we het heerlijk

In 2007 zijn we vertrokken uit Nederland. Micky was manager in de kinderopvang en Roger had in Nederland een eigen bedrijf waar hij brocante en design meubels een tweede leven gaf. Onze  meisjes, Coco en Roxy waren toen 6 en 4 jaar oud.

Naast hard werken houden we vooral ook heel erg van lekker eten, verbouwen en inrichten van ons huis. Altijd op zoek naar dat ene detail, dat ene stoeltje, de perfecte kleur dat wat een ruimte mooi maakt. Micky  houdt van koken, Roger houdt van klussen, allebei houden we van mensen.
Tel daarbij op dat we altijd in zijn voor nieuwe avonturen, dat we het graag mensen naar de zin maken  en dat we enorm genieten van reizen, andere culturen en het zonnetje. Eigenlijk… logisch toch.. dat we geëmigreerd zijn. 

Een coole foto

Maar …het was eigenlijk nooit onze intentie om te verhuizen, het was meer iets dat toevallig op ons pad kwam.  We zagen een prachtige foto van een pand in Zuid–Frankrijk. De week daarna zijn we meteen gaan kijken. Helaas was het prachtige pand in het echt niet zo ideaal. We waren echt teleurgesteld en kwamen er daardoor achter dat we door wilden gaan met ons plannetje, de droom kon niet meer terug in de doos.
We wisten ook wat we zelf leuk vonden op vakantie;  gezellige mensen om ons heen maar geen massatoerisme. Een mooie plek met eigenheid en karakter. Een heerlijk luxe kamer of appartement met  een mooie badkamer en een fijne douche, lekker eten, goede wijn en vriendjes voor de kids. Verwend worden, luxe, heel graag, maar hoeft ook weer niet té.. In ieder geval genoeg ruimte om samen met anderen te zijn of om apart even rustig te lezen of dagdromen. Dit wilden we ook voor onze gasten!
Daarnaast zochten we zon, veel zon, mediterrane zon, geen grijze luchten meer! En we zochten een huis midden in een dorp en niet afgelegen want dat vonden we niet oké voor onze meiden. Voor onszelf wilden we toch de stad met al zijn fijne voordelen niet helemaal loslaten, die moest dus dichtbij liggen.
Toen we dat allemaal wisten werd daarna iedere vrije minuut gestopt in de zoektocht naar ‘het perfecte pand’ in de perfecte omgeving. Een groot statig pand dat we naar onze eigen zin konden opknappen, in een dorpje, met een groot buiten en dichtbij de zee. De perfect spot voor ons én voor onze gasten. Na 1,5 jaar zoeken vonden we ons domaine.
Binnen de muren van het huis meer dan 1000 m2, buiten de muren een ruime hectare, lekker groot voor alles wat we wilden.  Genoeg ruimte om zelf heerlijk te wonen en om de gastenkamers en appartementen te bouwen. Een eclectische inrichting, een mix van oud en nieuw, design en brocante, bijna altijd uitbundig en soms een beetje gek.  Zonder het comfort voor de gasten uit het oog te verliezen hebben we Domaine des Agnelles beetje bij beetje vorm gegeven. In 2018 hebben we zelfs ons laatste ‘pareltje’ opgeleverd. De aangrenzende wijncave, heet nu Loft – Powered by Lieu- .  We hebben de cave verbouwd tot XL vakantiehuis voor 12p. Het is een privé vakantiehuis dus de gasten van de Loft komen niet op het domaine.

Wonen op onze vakantieplek

Afgelopen zomer tijdens het kindermenu zag je bij een kindje van een van onze gasten het kwartje vallen en zei ze met een heel verbaasde uitdrukking op haar gezicht tegen ons:  ”Maar jullie wónen gewoon op vakantie!”

En zo is het! We hebben het heerlijk hier. In 1997 vertrokken met toen kleine meisjes van 4 en 6 jaar. Nu zijn de meisjes meiden geworden en zijn ze al bijna uitgevlogen!

Maar wij, wij blijven nog even en genieten van het mooie weer, de prachtige omgeving en niet te vergeten ons heerlijke werk met al die fijne gasten!

We hopen jullie bij ons te mogen ontvangen, bienvenue!
    


Long time Ago!

Al zo lang geleden!!! Poeh, poeh..... (februari 2010)  Potverdorie, getverdemme, merde...Al vloekend zie ik dat Roxy luizen heeft....